چیزی به برگزاری جام جهانی فوتبال روسیه باقی نمانده و مقدمات برگزاری آن با هیجانات خاصی پیگیری می شود. هفته گذشته نیز شاهد یکی از نفس گیرترین مراحل برگزاری این بزرگترین رویداد فوتبالی جهان یعنی قرعه کشی تیم ها و مشخص شدن نوع صف آرایی رقبای این جام حساس بودیم.متاسفانه یا خوشبختانه تیم ملی فوتبال کشورمان یکی از سخت ترین قرعه ها به نامش افتاد و در گروهی قرار گرفت که از یک سو باید با ماتادورها سرشاخ شود و از سوی دیگر باید مقابل سکاندار اروپا صف آرایی کند که پیش بینی های روی کاغذ خبر از سختی مسیر یوزپلنگان می دهد.اما این قرعه کشی بیش از رویکرد ورزشی خود، تبعات اجتماعی زیادی بدنبال داشت و باردیگر آن چهره نازیبای جامعه ما را برای جهانیان به نمایش گذاشت. از سست شدن آداب فرهنگی با فحاشی در صفحات مجازی فوتبالیست های جهان گرفته تا تبعات روحی همچون خودباختگی و تضعیف روحیه بازیکنان تیم ملی با ساختن انواع جوک و به سخره گرفتن زحمات انجام گرفته آن هم بدون هیچ دلیل قابل اقناعی.فردمحور بودن جامعه ایرانی و سست بودن روحیه کار جمعی و همگرایی اجتماعی از بزرگ ترین معضل های ما در کلیه امور است. اینگونه می شود که حتی در پیش پا افتاده ترین مسائل با کمی سخت شدن مسیر پیش رو، بلافاصله یک روحیه ناباوری عجیب جامعه را فرا می گیرد و با رواج این بی انگیزگی مهلک، بدون شک هیچگاه نتیجه مطلوب به دست نخواهد آمد و در فوتب

کرکره سیزدهمین نمایشگاه کتاب گیلان درحالی سه شنبه شب گذشته در میان بازدیدکنندگان قلیل خود به پایین کشیده شد که ناشران محلی و ملی حاضر در این دوره از نمایشگاه استانی، بازخورد این رویداد فرهنگی را فاجعه بارترین دوره در طول تمام این سال های برگزاری آن در رشت توصیف کردند. نمایشگاهی که سال به سال از سطح کیفیت آن کاسته می شود و امسال هم بار دیگر شگفتی ساز شد و بیشتر بازار پف فیل و سیب زمینی سرخ کرده محوطه بیرونی آن داغ بود تا فروش کتب و آثار فرهنگی! نمایشگاه استانی کتاب گیلان پاییز هر سال در محل دائمی نمایشگاه ها در خارج از شهر رشت آغوش خود را برای علاقه مندان می گشاید و از آنجایی که به یمن خلأ برنامه های پر وسعت در استان بعنوان مهم ترین رویداد فرهنگی قلمداد می شود؛ شیوه برگزاری آن تاثیر بسزایی در کارنامه عملکرد متولیان فرهنگی گیلان در طول سال دارد.بحث کم اقبالی مردم به کتاب و سست شدن فرهنگ مطالعه محدود به یک نقطه مشخص نیست و آسیبی است که سراسر جامعه را گریبانگیر خود نموده است. توسعه رسانه های اجتماعی و در تقابل قرار گرفتن کتاب با سایر ابزارهای ارتباطی موجب شد تا یار مهربان را یارای ادامه دادن این مسیر نباشد و کورس را به اسمارت فون ها واگذار کند.در این شرایط هم نمایشگاه های کتاب بعنوان کلیشه ای ترین راهکار همواره نقش موثری در بازتولید ارتباط میان مردم و یارمهربان داشته اما دیگر شرایط به

ایمان رنجکش // چهارسال قبل بود که همزمان با رشد تکنولوژی و رسانه های اجتماعی در جامعه ایرانی، پیام رسان "وایبر" بعنوان اپلیکیشنی واحد برای ارسال پیام، عکس و فیلم بر موج توجهات سوار شد و فراگیری بسیاری میان مردم پیدا کرد. اینگونه بود که جامعه ای که تاکنون بدلیل محدودیت های حاکم نتوانسته بود الفبای کار با شبکه های اجتماعی را فراگیرد به یکباره وارد دریای عظیمی از تلاطم های مجازی شد.پیام رسان ها در کنار تولید ده ها ظرفیت؛ از کارآفرینی گرفته تا رفع بسیاری از نیازهای روزمره، به طور کلی اهداف امنیتی و اجتماعی خاصی را نیز با خود دنبال می کنند و بانیان این فضاها در پس پرده به مدیریت و تجزیه و تحلیل جوامع می پردازند تا با جمع آوری اطلاعات مختلف از کاربران بتوانند نقاط ضعف و قدرت یک جامعه را شناسایی و در مواقع لازم اهداف خاص خود را پیاده سازی کنند. وایبر در کنار دارا بودن ویژگی های بسیار خود در آن مقطع، اما برای نظام جمهوری اسلامی و در ادامه برای مردم ایران به جهت اسرائیلی بودن بانیان و مدیران آن نوعی تهدید محسوب می شد و همواره استفاده و عدم استفاده از آن با چالش هایی مواجه بود.سرانجام پس از مدت کوتاهی با قطع و وصل شدن های مداوم وایبر و افت کیفیت خدمات رسانی آن، به یکباره نامی جدید در عرصه شبکه های اجتماعی به مخاطبان ایرانی عرضه شد و تلگرام توانست در غروب وایبر، طلوعی پرنور داشته باشد و ظرف م